24-11-12

De begrotingsbevalling

Bij de officiële persmededeling over het bereikte begrotingsakkoord werd Di Rupo geflankeerd door zijn 6 (zes!) vice-premiers. Alleen al het beeld van zo'n uitgebreide staf bevestigt dat niets in dit land nog eenvoudig is. Om tot een akkoord te komen heeft men dan ook 27 dagen moeten vergaderen, soms tot stukken in de nacht (de laatste keer zelfs 17 uur aan één stuk) om Di Rupo straks toe te laten zijn 'state of the union' uit te spreken met een vertraging van zes weken. Volgens de premier getuigt zijn begroting voor 2013 van veel moed. Ik vrees dat het eerder 'moet' met een 't' zal zijn.
   Nog vóór Di Rupo zijn 'meesterwerk' aan Europa kan presenteren - dat gebeurt vanavond - is er ondertussen al kritiek uit alle geledingen van de samenleving, zowel van werkgevers als vakbonden en oppositie. Ik ga alle punten, waarmee we nog dagen om de oren zullen geslagen worden, hier niet herhalen, maar wil wel enige commentaar kwijt over uitspraken die enkele ministeriële 'panelleden' gisteren dachten te moeten doen.
   Zo zei Vande La op de radio, i.v.m. het in stand houden van de index, dat men in de ons omliggende landen soms moet staken om loonverlies te vermijden, omdat men daar inderdaad geen index meer heeft. Ik ga dat niet meteen betwisten, maar werknemers die zoiets moeten doen weten tenminste waarvoor ze staken. Hier staakt men dikwijls al als men het woord 'staking' nog maar hoort, zonder dat iemand weet waarom.
   Volgens Vanackere gaan we de loonkloof met de ons omliggende landen dichten tegen 2018. Afgezien van het feit dat die termijn in de politiek een eeuwigheid is, kan men zich afvragen waarop die man zich baseert. Zelfs met een afgezwakte index, die zou verwateren door het toevoegen van de witte producten en de solden (ge moet er maar opkomen!), zullen onze lonen bij elke indexverhoging blijven stijgen t.o.v. de buurlanden, die de index niét hebben. Wie kan trouwens nu al weten hoe de situatie in het buitenland zal evolueren. In 1996 dacht men hier ook het wondermiddel gevonden te hebben om een einde te maken aan de loonkloof. De wet die dat zou oplossen kon niet verhinderen dat het verschil nu toch meer dan 5% bedraagt.
   Di Rupo vergeleek zijn besparingen met die van Nederland (daar gaan we weer!), maar vergat er bij te vertellen, dat de Nederlandse staatsschuld enkele tientallen procenten lager ligt dan de Belgische. Dat is appelen vergelijken met citroenen.
   Tenslotte, hoe men het ook bekijkt, deze regering heeft de zakenwereld tegen, waardoor het economische klimaat niet zal verbeteren. Luc Bertrand (Ackermans & van Haaren) verweet Di Rupo's regering dat ze marxistisch is. Wouter Torfs, toch een 'positivo', dat ze een non-beleid voert. Bart Claeys van JBC dat hij het beu is kapitalist genoemd te worden en Pieter Casneuf, CEO van Adam Software, twitterde dat de Vlaamse partijen er beter de stekker uit zouden trekken. Niets laat vermoeden dat deze door de regering zo bejubelde begroting daaraan veel zal veranderen.

  Bron: Guido van Alphen

De commentaren zijn gesloten.