28-11-12

Hoeveel kosten de Walen ons?

Het Vlaams Instituut voor Economie en Samenleving (VIVES) en het Aktiekomitee voor een Vlaamse Sociale Zekerheid berekenden de geldstromen tussen het Vlaams, het Waals en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Omdat de federale overheid de gegevens supertraag doorgeeft moest men zich baseren op de gegevens van 2007. Als kanalen van geldtransfers baseert men zich op de federale begroting buiten de Sociale Zekerheid, de Bijzondere Financieringswet en de Sociale Zekerheid. Via deze kanalen krijgt het Waals Gewest globaal en dit alleen al voor dit éne jaar 5.730 miljoen euro van het Vlaams Gewest. Daarnaast is in de historische en jarenlang opgebouwde schuldenlast een bijzonder hoog aandeel dat afgedragen wordt in de rentelasten door het Vlaams Gewest: 5.749 miljoen, waarvan 5.745 miljoen euro ten laste van het Waals Gewest zou moeten zijn en 3 miljoen euro ten laste van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Telt men deze vier kanalen samen dan betaalde het Vlaams Gewest alleen al in 2007 11.479 miljoen euro of 5,91% van zijn Bruto Regionaal Product aan Wallonië en Brussel. Per inwoner betekent dit 1.863 euro of 75.141 oude Belgische franken jaarlijkse transfer. Jaar na jaar en ga zo maar onbeperkt door. Hoelang zal Vlaanderen deze broodnodige centen voor een eigen socio-economisch beleid zonder de minste waarborg blijven afdokken? Zonder transparantie, zonder resultaatverbintenis, zonder afbouw in de tijd en zonder enige vorm van politieke loyauteit in Brussel, in de zes, in Vlaams-Brabant en in heel Vlaanderen. Wil u het natrekken? www.econ.ku.leuven.be/vives en www.akvs.org. (Bron: De Zes, november 2012).

24-11-12

De begrotingsbevalling

Bij de officiële persmededeling over het bereikte begrotingsakkoord werd Di Rupo geflankeerd door zijn 6 (zes!) vice-premiers. Alleen al het beeld van zo'n uitgebreide staf bevestigt dat niets in dit land nog eenvoudig is. Om tot een akkoord te komen heeft men dan ook 27 dagen moeten vergaderen, soms tot stukken in de nacht (de laatste keer zelfs 17 uur aan één stuk) om Di Rupo straks toe te laten zijn 'state of the union' uit te spreken met een vertraging van zes weken. Volgens de premier getuigt zijn begroting voor 2013 van veel moed. Ik vrees dat het eerder 'moet' met een 't' zal zijn.
   Nog vóór Di Rupo zijn 'meesterwerk' aan Europa kan presenteren - dat gebeurt vanavond - is er ondertussen al kritiek uit alle geledingen van de samenleving, zowel van werkgevers als vakbonden en oppositie. Ik ga alle punten, waarmee we nog dagen om de oren zullen geslagen worden, hier niet herhalen, maar wil wel enige commentaar kwijt over uitspraken die enkele ministeriële 'panelleden' gisteren dachten te moeten doen.
   Zo zei Vande La op de radio, i.v.m. het in stand houden van de index, dat men in de ons omliggende landen soms moet staken om loonverlies te vermijden, omdat men daar inderdaad geen index meer heeft. Ik ga dat niet meteen betwisten, maar werknemers die zoiets moeten doen weten tenminste waarvoor ze staken. Hier staakt men dikwijls al als men het woord 'staking' nog maar hoort, zonder dat iemand weet waarom.
   Volgens Vanackere gaan we de loonkloof met de ons omliggende landen dichten tegen 2018. Afgezien van het feit dat die termijn in de politiek een eeuwigheid is, kan men zich afvragen waarop die man zich baseert. Zelfs met een afgezwakte index, die zou verwateren door het toevoegen van de witte producten en de solden (ge moet er maar opkomen!), zullen onze lonen bij elke indexverhoging blijven stijgen t.o.v. de buurlanden, die de index niét hebben. Wie kan trouwens nu al weten hoe de situatie in het buitenland zal evolueren. In 1996 dacht men hier ook het wondermiddel gevonden te hebben om een einde te maken aan de loonkloof. De wet die dat zou oplossen kon niet verhinderen dat het verschil nu toch meer dan 5% bedraagt.
   Di Rupo vergeleek zijn besparingen met die van Nederland (daar gaan we weer!), maar vergat er bij te vertellen, dat de Nederlandse staatsschuld enkele tientallen procenten lager ligt dan de Belgische. Dat is appelen vergelijken met citroenen.
   Tenslotte, hoe men het ook bekijkt, deze regering heeft de zakenwereld tegen, waardoor het economische klimaat niet zal verbeteren. Luc Bertrand (Ackermans & van Haaren) verweet Di Rupo's regering dat ze marxistisch is. Wouter Torfs, toch een 'positivo', dat ze een non-beleid voert. Bart Claeys van JBC dat hij het beu is kapitalist genoemd te worden en Pieter Casneuf, CEO van Adam Software, twitterde dat de Vlaamse partijen er beter de stekker uit zouden trekken. Niets laat vermoeden dat deze door de regering zo bejubelde begroting daaraan veel zal veranderen.

  Bron: Guido van Alphen

16-11-12

Angsthaas Di Rupo

België heeft nood aan een daadkrachtige regering. Aan het hoofd staat echter een angsthaas die nog steeds denkt dat er tijd, ruimte en geld is om klassieke politieke spelletjes te spelen. De rekening daarvoor zullen we met z’n allen gepresenteerd krijgen.


Mijn commentaar: Niet in staat om kordaat de zaken binnen zijn regering in de hand te nemen, volgt Elio Di Rupo een ondertussen beproefd recept. Wetende dat de Vlaamse partijen binnen zijn coalitie muurvast zitten (heeft er nog iemand de moed om de stekker er uit te trekken?), gaat hij gewoon de tijd wat rekken om iedereen nog wat murwer te maken.

31-10-12

De moeilijk confederale discussie

In het kader van het algemeen N-VA bashen in onze media, is het tegenwoordig 'in' de door Bart De Wever vooropgestelde confederatie van dit land in vraag te stellen. Om de haverklap komt e.o.a. geleerde professor ons vertellen, dat een confederatie alleen mogelijk is tussen onafhankelijke staten en dat onze gewesten dus eerst onafhankelijk zouden moeten worden alvorens men er in België aan kan beginnen. In theorie hebben ze zelfs gelijk, maar in dit land kan men inventief zijn en is men gespecialiseerd in het uitwerken van systemen die nergens anders nog mogelijk zijn. Denk maar aan de index.
   Wat men uit het oog verliest is, dat confederatie samenwerking betekent. Als die er straks zou komen, is het de bedoeling dat we verder met de andere gewesten zullen blijven samenwerken. Wallonië zal nl een buurland blijven, alleen zal het zich niet meer mogen moeien in onze interne zaken, zoals nu het geval is.
   Er is trouwens terzake nog een plan B. Niet dat waarover men het in Franstalig België regelmatig heeft en waarvan niemand weet wat het zal inhouden. Het echte plan B bestaat en heet Artikel 35 van de Belgische Grondwet, diat het volgende zegt: "De federale overheid is slechts bevoegd voor de aangelegenheden die de Grondwet en de wetten, krachten de Grondwet zelf uitgevaardigd, haar uitdrukkelijk toekennen. De gemeenschappen of de gewesten zijn, ieder wat hem betreft, bevoegd voor de overige aangelegenheden onder de voorwaarden en op de wijze bepaald door de wet. Deze wet moet worden aangenomen door een meerderheid, zoals eveneens bepaald door de wet.'
   In de huidige impasse, maar vooral met het oog op de moeder aller verkiezingen van 2014, zou artikel 35 een oplossing kunnen bieden die de discussie over het confederalisme overstijgt. Ook op deze manier kan men immers ook, mits gezamenlijk overleg, bespreken wat men nog samen wil doen en wat niet.
   Tenslotte is er nog een derde optie i.v.m. bovenstaande problematiek, nl 'De Ordelijke Opdeling van België', het boek van Annemans en Utsi. Het is, m.i., het enige werk waarin het hele opdelingsverhaal grondig uitgewerkt wordt uitgelegd, al zal dat door de politiek-correcte media en partijen natuurlijk niet erkend worden. Als dit boek geschreven was - ik zeg zo maar iets - door bv Paul De Grauwe, dan stonden de traditionele partijen er waarschijnlijk al mee te zwaaien.

30-10-12

Charles Michel: 'Succes N-VA door mislukt links beleid'

Het succes van de N-VA ligt voor een groot deel in de mislukking van het linkse beleid in Wallonië en Brussel. Dat zegt MR-voorzitter Charles Michel in een interview met Le Soir en de RTBF. Hij is ervan overtuigd dat Bart De Wever het einde van België wil.

Mijn opinie: Wat zou het oprukken van de N-VA te maken hebben met het slechte beleid in Brussel en Wallonië, ik denk eerder dat het te maken heeft met het slechte belasting beleid van de Federale regering en inderdaad dat de Vlamingen het beu zijn op te draaien voor alles en nog wat voor het verlieslatend Wallonië als deelstaat. En inderdaad er moet confederalisme komen, liever nu dan morgen.

28-10-12

Democratie als stem van de onderstroom of democratie als omgaan met verschillen?

Democratie is het georganiseerd meningsverschil. Maar bij Bart De Wever wordt dat de tijdelijke dictatuur van de meerderheid. Wie kanttekeningen plaatst bij het politieke project van N-VA wordt, na gebleken plebiscitaire steun van het volk, in het beste geval, irrelevant geacht of beschouwd als een anti-democraat. Ook vele opiniemakers stellen dat N-VA met succes een ‘grondstroom in Vlaanderen vertolkt'. Een nieuw opiniestuk van de Vooruitgroep.

In een interview kort voor de verkiezingen liet Bart De Wever het volgende optekenen: “We staan niet veraf van een democratische revolutie in Vlaanderen. Die vertaalt zich in goede resultaten voor de N-VA in de peilingen.” Die goede peilingsresultaten zijn ondertussen ook vertaald in sterke verkiezingsresultaten bij de jongste verkiezingen. Die verkiezingsoverwinning van de N-VA is, aldus Bart De Wever, een graadmeter voor de gezondheid van onze democratie: hoe sterker N-VA scoort, hoe beter het gesteld is met de democratie in ons land.

Die uitspraak maakt duidelijk welk democratiebegrip de N-VA hanteert en hoe dat afwijkt van het democratisch ideaal dat we geërfd hebben uit de Verlichting. Democratie wordt door de N-VA begrepen als de stem van dé Vlaming, als een uiting van zijn identiteit: “het Vlaamse volk is de democratie” en dat volk heeft op 14 oktober gesproken en heeft daarmee een democratische revolutie ontketend.

 De homogeniserende nationalistische kracht van dit begrip van democratie is opmerkelijk. Opeens wordt gesproken in termen van hét signaal van de kiezer, dé Vlaamse opinie en wordt De Wever begrepen als de stem van de onderstroom, de man die in naam van 'Vlaanderen' handelt omdat hij de emanatie is van de volkswil tegen de elites en belangen die deze volkswil miskennen en verknechten.

 Ontkenning van meningsverschillen

Dit vox populistisch idee is niet zonder gevaar, integendeel: het staat haaks op het moderne begrip van democratie dat via denkers uit de Verlichtingstraditie zoals de Tocqueville en Paine tot ontwikkeling is gekomen. In de Verlichtingstraditie wordt democratie niet gebaseerd op een homogene identiteit die tot uiting komt of moet worden gebracht, maar is het een wijze van omgaan met verschillen, die een politieke plaats krijgen in de maatschappij. Democratie draait fundamenteel om meningsverschillen en elke ontkenning van die meningsverschillen betekent een verzwakking van de democratie.

 Deze opvatting heeft belangrijke gevolgen. Eerst en vooral impliceert ze dat in een democratie niemand kan spreken in naam van het volk, eenvoudigweg omdat het volk niet één stem heeft maar een brede waaier van opinies en gevoeligheden vertegenwoordigt. Juist daarom hecht deze opvatting van democratie zoveel belang aan de bescherming van minderheden, tegen onrechtmatige machtsuitoefening van een meerderheid. Meerderheden en minderheden zijn trouwens relatieve, tijdelijke begrippen. Deze opvattingen staan lijnrecht tegenover de visie die door De Wever en co worden gehuldigd.

Wanneer De Wever over democratie spreekt, hertaalt hij die democratie in een tijdelijke dictatuur van de meerderheid. Wie kanttekeningen plaatst bij of kritiek uitoefent op het politieke project van N-VA wordt, na gebleken plebiscitaire steun van het volk, in het beste geval, irrelevant geacht of beschouwd als een anti-democraat. Eenmaal het volk gesproken heeft, is er geen legitieme plaats meer voor fundamentele meningsverschillen. Een basisprincipe van de democratie, nl. politiek als georganiseerd meningsverschil, wordt hierdoor ontkend. Democratie verwordt zo tot een politiek beleidsinstrument waarbij de nadruk ligt op vormelijke en procedurele aspecten, maar waarbij elke inhoudelijke invulling verdwijnt.

 Opiniemakers en de grondstroom van Vlaanderen

 Opmerkelijk is dat dit democratiebegrip van de N-VA zonder kanttekeningen wordt overgenomen door prominente stemmen binnen het maatschappelijk debat. Vele opiniemakers stellen dat N-VA met succes een ‘grondstroom in Vlaanderen weet te capteren’.

 Deze analyse wordt in eerste instantie de wereld in gestuurd door De Wever[1], maar ondertussen wordt zijn perspectief verheven tot waarheid. Niet alleen binnenlandse journalisten zoals Isabelle Albers, Bart Sturtewagen of Johan van Overtveldt kijken naar de verkiezingen vanuit het idee van een onderstroom die zou leven in Vlaanderen, ook de Nederlandse Volkskrant spreekt over N-VA als de vertolker van een onder-of grondstroom en bekende professoren herhalen dit 'tot in den treure'.

 Journalisten en commentatoren berichten dus niet alleen over N-VA, ze reproduceren ook het discours van die partij als feitelijke beschrijvingen van de realiteit, zonder enige kritische kanttekening bij de uitgangspunten ervan en zonder enig historisch perspectief ten aanzien van het democratische gedachtegoed.

 Ook intellectuelen reproduceren dit discours. De Gravensteengroep bijvoorbeeld hanteert nagenoeg identitieke bewoordingen als De Wever. Leg de jongste 11 juli-speech van De Wever naast het discours van de Gravensteengroep in hun laatste (foto)-boek, en je vindt een opmerkelijke intertekstuele verbondenheid. Centrale concepten daarin zijn: geblokkeerde democratie, vergrendelde democratie, het status quo, responsabilisering, oversolidariteit, … .

 Dat het verengde democratiebegrip van De Wever zonder meer wordt overgenomen, is volgens de Vooruitgroep symptomatisch voor het publieke debat in Vlaanderen. Dit democratisch geheugenverlies en dit gebrek aan democratische verbeeldingskracht vormen een gevaar voor onze democratie omdat ze lijken uit te gaan van het recht van – zelfs een relatieve – meerderheid om ongenuanceerd en eenzijdig haar wil op te leggen aan de maatschappij als geheel.

 Dat versterkt het consensusdenken en houdt een miskenning in van de diversiteit die de dynamiek uitmaakt van een samenleving. Democratie wordt op die manier herleid tot een serie procedures, waarbij inhoudelijke reflectie wordt opzij geschoven en het democratisch ideaal uiteindelijk zijn emancipatorische wervingskracht verliest.

 De Vooruitgroep

 Pascal Debruyne (UGent), Ico Maly (KifKif), Karim Zahidi (UA), Johan Vanhoorde, Jan Blommaert (Universiteit van Tilburg), Lieven De Cauter (KUL), Piet Saey (UGent), Monika Triest, Leen Van der Vorst (Victoria Deluxe), Herman De Ley (UGent), Jan Teurlings (Universiteit van Amsterdam), Erik Swyngedouw (University of Manchester), Dominique Willaert (Victoria Deluxe), Eric Goeman (woordvoerder Attac Vlaanderen, voorzitter Democratie 2000), Eric Corijn (VUB), Linus Vanhellemont, (VUB) Maarten Loopmans (KUL), Chris Kesteloot (KUL), Koen Dille, Patrick Deboosere (VUB), Hendrik Pinxten (Ugent), Anne Grauwels (Hogeschool Gent), Pascal De Decker (Hogeschool Gent)

27-10-12

Reactie Vlaamse Beweging op Bart De Wever

Naar aanleiding van enkele recente berichten in de media heeft de Vlaamse Volksbeweging op woensdag 24 oktober het hiernavolgend persbericht verspreid.

Da cuique suum

‘De enige bijdrage die de Vlaamse Beweging vandaag nog kan leveren aan een onafhankelijk Vlaanderen is ophouden te bestaan.’
In zijn gekende provocatieve stijl zorgde Bart De Wever gisteren in De Morgen voor de nodige commotie. Dit keer richtte hij zich tot het biotoop waarvan hij – net als vele andere N-VA-parlementsleden én -leden - een product is. Zijn uitspraak werd, om het rustig uit te drukken, niet gekenmerkt door een overdreven zin voor nuance. Vele goedmenende Vlaamse bewegers namen er dan ook aanstoot aan.
De Vlaamse Beweging is vandaag evenmin als vroeger één gestroomlijnd geheel maar een huis met vele kamers. Hoe over dat geheel één oordeel kan worden geveld, is ons een raadsel. Binnen die Vlaamse Beweging wordt vandaag ook op een boeiende en inhoudelijk sterke manier nagedacht over de toekomst van dit land als een onafhankelijke natie in het Europa van morgen.
Dit gebeurt natuurlijk op een andere manier dan in een partijpolitieke structuur. Een vereniging als de VVB speelt uitsluitend de rol van denk- en drukkingsgroep die op een constructieve en eigentijdse manier met jonge en minder jonge mensen tracht te werken aan een waardevol project.
We betreuren dat De Wever met zijn tussenkomst in De Morgen voedsel geeft aan diegenen die de Vlaamse Beweging willen verengen tot vroeg 20ste-eeuwse romantiek of een brutaal ‘erop-en-erover-verhaal’. Bart De Wever zou vanuit zijn achtergrond, zijn studie en zijn functie moeten weten dat velen in de Vlaamse Beweging dat stadium al lang voorbij zijn.
Daarmee ontkent de VVB niet dat er binnen die Vlaamse Beweging fouten worden gemaakt. De VVB had in elk geval Bart De Wever niet nodig om in te zien dat het vandaag geen eenvoudige opdracht is om binnen een partijpolitiek onafhankelijke vrijwilligerscontext actief te zijn. Waarom daaruit het besluit zou moeten vloeien dat de Vlaamse Beweging zich beter opheft, ontgaat ons volkomen.
‘De gustibus et coloribus non est disputandum’, wisten de Romeinen en over de juiste manier om de Vlaamse staat dichterbij te brengen, verschillen de meningen evenzeer. Maar ‘da cuique suum’, geef ieder wat hem toebehoort. De rol van de Vlaamse Beweging kan nooit worden overgenomen door een politieke partij. Vlaanderen en de Vlaamse Beweging zijn breder. Het is integendeel de Vlaamse Beweging die de partijpolitiek voedt, niet omgekeerd. Ook voor N-VA geldt, ‘ex nihilo nihil fit’, niets ontstaat uit het niets. Want ‘non omnia possumus omnes’, wij kunnen niet allen alles.
Bij de VVB worden wel eens vragen gesteld over doen en laten van politieke partijen, ook van N-VA. Toch vragen wij niet dat zij zich – Vlaanderen ten bate – zouden opheffen. Wij menen dat iedereen de moed moet opbrengen de eigen manier van optreden voortdurend en zelfkritisch te beoordelen; zowel de onderdelen van de Vlaamse Beweging als de politieke partijen. De VVB doet dat en hoopt van iedereen hetzelfde.

Guido Moons, voorzitter VVB
Peter De Roover, politiek secretaris VVB

Dit is Groot-Nederland

b10.jpg